Indringende, maar ook bemoedigende Herdenkingsdag 4 jaar oorlog Oekraïne

Bij de opening van de Herdenkingsdag 'Ook onze oorlog' mochten de organisatoren een ruim publiek verwelkomen. Oekraïners, Vlamingen, Tsjetsjenen, Georgiërs, Wit-Russen en Nederlanders stonden zij aan zij voor de openingsspeech van Annemarie Gielen, gevolgd door een kaarsritueel en een minuut stilte. Daarna volgden getuigenissen van dr. Ihor Vitenko, van de viceburgemeester van Zbarazj - Volodymyr Bohaychyuk -, van Dmitry Vasiliev, afgevaardigde van de Oekraïense ambassade in België, van Alim-Pasha Sholtychanov (regering in ballingschap van de Tsjetsjeense Republiek Itsjkerië) en van Svitlana Musina, van de vereniging Kryla uit Brugge. Verhalen van oorlogsleed, menselijke tragedies, vernieling van steden en natuur, en nu ook nog van de hevige kou door de bombardementen van Rusland op energievoorzieningen raakten het publiek diep. Gelukkig brachten violiste Lana en pianist Dmytro balsem voor de ziel.

Bruno Beeckman nam een volle zaal mee op sleeptouw via zijn leerrijke, soms trieste maar ook vaak verrassende ervaringen van zijn aanwezigheid als journalist in Oekraïne. Hij doorspekte zijn exposé met anekdotes en straffe verhalen. Geen wonder dat de mensen daarna ook gretig zijn boek 'Ook onze oorlog' kochten, de titel waarvan ook meteen de titel was van de Herdenkingsdag. Ook het boek 'Vrede aan de wereld' ging goed over de toonbank. 

Voor de films bleek de innerlijke mens ondertussen te veel honger en dorst te hebben. Wie 'Cuba & Alaska' al zag, zal bevestigen dat het een heel innemende film is, vooral door de houding en inzet van de twee hoofdpersonages. Wij konden Cuba strikken voor een kort interview die ochtend: kijk en luister mee!

Het koor Berehynia veroverde alle harten in de zaal... hun liederen brengen de Oekraïense cultuur tot leven en bezorgden het publiek kippenvel. Ook zangeres Oksana met haar dochter Sofia brachten de mensen in vervoering. 

De honger werd gestild met erg lekker Oekraïens eten, gemaakt door verschillende koks. 

Tenslotte nog een woordje over de herdenking van de deportatie van Tsjetsjenen en Ingoesjen op 23 februari 1944. Het lijden van deze volkeren is al 82 jaar geleden gebeurd, maar de pijn leeft vandaag voort. Bovendien voelen Tsjetsjenen en Oekraïners zich nu verbonden omdat zij beide slachtoffer zijn van die ene agressor: Rusland. Wat de Tsjetsjenen ervaren hebben in de jaren '90, overkomt nu de Oekraïners: oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid. De regering van de Tsjetsjeense Republiek Itsjkerië strijdt daarom mee met het Oekraïens leger, voor vrijheid en rechtvaardigheid.

De hele dag was een realisatie van vele organisaties: dank aan BelUkrA-Onderwijs voor de geweldige locatie, dank aan alle verenigingen die culinaire lekkernijen aanboden, maar ook handgemaakte werken, dank aan de jongeren die de schilderijen maakten, en aan de vrijwilligers die alles mee hebben opgebouwd en opgeruimd. 

In Gazet van Antwerpen verscheen een mooi artikel over deze dag en over de Oekraïners die met de oorlog in hun hoofd en hart hier in België een leven opbouwen.