Speech - We Are Belgium Too - Coördinatie van de mensen zonder papieren - 3 oktober 2021 | Pax Christi Vlaanderen

Speech - We Are Belgium Too - Coördinatie van de mensen zonder papieren - 3 oktober 2021

Na meer dan 6 jaar strijd, zonder ooit enig gehoor gekregen te hebben van de beleidsverantwoordelijken voor migratie, richt de coördinatie van mensen zonder papieren zich nu rechtstreeks tot de Belgische burgers, die hun vrienden, hun buren en hun collega’s zijn. Met een open brief en een petitie vragen ze hun steun. De petitie werd op 10 maart 2021 gelanceerd. Intussen hebben 45.251 Belgen de petitie al ondertekend. Ze drukken hun steun uit voor een regularisatie van mensen zonder papieren die al vele jaren in België wonen. Dit is slechts het begin. De initiatiefnemers verwachten dat alle Belgen zich uitspreken voor het respecteren van de mensenrechten van de mensen zonder papieren.

Met deze campagne willen de initiatiefnemers luid en duidelijk laten klinken wat de beleidsmakers kennelijk weigeren te erkennen: ‘We are Belgium Too’. Mensen zonder papieren voelen zich deel van dit land en schrijven mee aan haar actuele verhaal.

Mensen zonder papieren hebben geen recht op sociale zekerheid. Velen werken op dagelijkse basis zonder enige sociale bescherming en zonder financieel vangnet bij het verlies van hun job. Zonder wettelijke erkenning worden ze overgeleverd aan de willekeur van werkgevers en huisjesmelkers. Bovendien worden hun gezondheidskosten niet vergoed, om nog maar te zwijgen over de vrouwen die geen beroep kunnen doen op beschermingsmaatregelen tegen genderspecifiek geweld. Tot slot worden ook de kinderrechten van kinderen zonder papieren niet gerespecteerd.

De eisen

De partners van de campagne ‘We Are Belgium too’ eisen dan ook de regularisatie van de mensen zonder papieren in België op basis van duidelijke en duurzame criteria in de wet van 1980. Deze duidelijke en transparante criteria zijn: duurzame verankering, werk, de wettelijke onmogelijkheid tot verwijdering van het grondgebied en het risico tot inbreuk tegen een fundamenteel mensenrecht bij terugkeer. Ook wordt de oprichting van een onafhankelijke regularisatiecommissie gevraagd.

Gezien de huidige noodsituatie en met het groeiende draagvlak hebben de Coördinatie van Mensen zonder Papieren van België, Sans-Papiers TV en haar partners een nationale betoging georganiseerd op 3 oktober 2021 in Brussel: ‘We Are Belgium Too’. Hieronder volgen enkele krachtige toespraken die duidelijk maken waarom deze betoging zo broodnodig was.

7 jaren van onafgelaten strijd

Op een tijdstip waarop de Coördinatie van Mensen zonder Papieren van België volwassen wordt, moeten we – niet zonder spijt, niet zonder verontwaardiging – vaststellen dat het stagnerend asiel- en migratiebeleid van ons dierbare België nog draalt om te ontluiken en om zich te tooien met de bloemen van gezond verstand en menselijkheid. De weigering om het probleem van de Afghanen in België te erkennen is hiervan een voorbeeld.

Daarom en daarvoor is het dat de Coördinatie sedert 7 lange jaren een veelzijdige strijd onderneemt. Hoeveel campagnes, betogingen, bijeenkomsten, open brieven, wandelingen, open kaarten hebben we georganiseerd … met als enige antwoord van de regeringen tegenover ons: de meest absolute weigering om iets te ondernemen, onverschilligheid, onwrikbaarheid en apathie.

Het zijn ook 7 jaren geweest gekenmerkt door verliezen: Oumar Dansoko, Mawda Shawdi, Ilyes Abbedou, Cristianny Fernandes De Souza … om enkel hen te vernoemen; de zichtbare bovenkant van deze onzichtbare ijsberg: die van de onschuldigen geofferd op het altaar van de strijd voor waardigheid, gelijkheid en sociale rechtvaardigheid – die door en voor alle mensen-zonder-papieren wordt opgeëist. Mogen zij in vrede en in kracht rusten …!

7 jaren van onafgelaten strijd: een strijd die ondersteund wordt met specifieke en legitieme eisen. Eisen die – het lijkt wel zo – de laatste jaren zijn verworden tot een zacht en meeslepend refreintje waarin onze politiekers hebben gekozen om ons in een verbazende slaap onder te dompelen.

Deze, onveranderde, eisen zijn:

  • Regularisatie op basis van duidelijke en permanente criteria, namelijk duurzame relaties, werk, onverwijderbaarheid en het risico van ontkenning van een menselijk basisrecht in geval van terugsturing
  • Het oprichten van een onafhankelijke regularisatiecommissie
  • Het sluiten van de gesloten opvangcentra, waar nu onder andere een Congolese student verblijft, die nochtans over een studentenvisum beschikt en toch bedreigd wordt met uitzetting na een onrechtvaardige en onwettige interpellatie aan een douane.

7 moeilijke jaren getekend door een irriterende stoet van regeringen die de ene na de andere het zogenaamde illegale statuut van mensen-zonder-papieren criminaliseerden.

Regeringen die nochtans zelf in wezen verantwoordelijk waren voor het vegetatief bestaan waarin elk van hen gedwongen werd: een leven in de greep van condities waardoor hen de meest elementaire rechten constant worden ontnomen, zoals het respect voor kinderrechten, de toegang tot elke vorm van medische hulp, het recht op werk en op onderwijs.

Als we naar het visitekaartje van België verwijzen, vinden we: frieten, het atomium, Côte d’Or chocolade, Jupiler bier en de Rode Duivels. Zij zijn België, of niet? Maar eigenlijk zijn dat ook Mamady, Condé en Hadi – die dagelijks per fiets de wegen in Brussel afschuimen op zoek naar magere inkomsten om rond te komen.

België, dat zijn ook Maria, Fatima, Khadiatou – moeders courage – diep gekwetst in hun waardigheid, zwaar aangevallen in hun vrouwelijkheid, gebruikt en misbruikt door schaamteloze bazen die zonder enige scrupule misbruik maken van de diepe onzekerheid, bewerkstelligd door de wetteloosheid, veroorzaakt door het administratieve statuut van die vrouwen. Het zijn ook alle verborgen tewerkgestelden met een fysiek zowel als geestelijke geërodeerde gezondheid, beschadigd door vele kleine jobkes van niemendal, ondankbaar en onderbetaald, werkers die niet beschermd worden door onze sociale zekerheid, geen toegang tot werk krijgen en geen sociaal-professionele heroriëntering.

België, dat zijn ongeveer, volgens statistieken die niet de onze zijn, 150.000 helden zonder erkenning, onzichtbaar: 150.000 actieve vrouwen en mannen in ons dagelijks leven, die tegelijk essentieel zijn en toch onzichtbaar worden gemaakt. 150.000 paar longen, 150.000 bloedstromen, 150.000 mensen van vlees en bloed zonder wie het geraamte van de Belgische economie maar een hoopje afval zonder zuurstof zou zijn.

België, dat is dus ook Yanis, mijn zoon, die met zijn zeven luttele jaren – de jaren van verstand heeft bereikt. Hij heeft zich zo goed de codes, de kleuren van dit land – dat hij het zijne noemt – geleerd! En toch weigert dit land zijn zoetzure bestaan te erkennen, dit land dat door zoveel kinderen-zonder-papieren wordt gesierd, kinderen aan wie het land volwaardige erkenning verschuldigd is.

België, dat zijn OOK WIJ, WIJ ZIJN OOK BELGIË!

Coördinatië van mensen-zonder-papieren België